Het verhaal van Syldys: "We wilden een nieuw leven opbouwen en iets teruggeven"
Ruim drie jaar geleden vluchtte Syldys (38) samen met zijn vrouw en twee kinderen vanuit Rusland naar Nederland. Hun thuisland was voor het gezin geen veilige plek meer. Met pijn in het hart lieten zij huis en haard achter. Tegenwoordig woont het gezin in Vught, waar Syldys werkt in de ouderenzorg, een opleiding volgt en stap voor stap bouwt aan een nieuwe toekomst voor zijn gezin.
“Voor ons was het heel belangrijk dat we een nieuwe start konden maken”, vertelt Syldys. “Als je naar Nederland komt, hoop je vooral op een veilige toekomst voor je kinderen. Je wilt niet stilzitten, maar iets betekenen en weer vooruitkijken. Daarom wil ik graag bijdragen en stap voor stap een bestaan opbouwen.” In Rusland werkte Syldys als anesthesist in een ziekenhuis. Zijn vrouw was radioloog. Na hun aankomst in Nederland verbleef het gezin anderhalf jaar in de noodopvang bij Kasteel Meerwijk, nabij Rosmalen. Na hun verblijf in de opvang kwam het gezin in Vught terecht.
‘Ik stond voor veel mogelijkheden open’
Werken en bijdragen
Vanaf zijn aankomst in Nederland was Syldys vastbesloten om aan het werk te gaan. Samen met de gemeente Vught ging hij op zoek naar mogelijkheden. “We hebben meerdere gesprekken g had”, vertelt Syldys. “Er werd gevraagd naar mijn achtergrond, wat ik wilde en waar ik naar op zoek was. Natuurlijk wilde ik het liefst weer in de zorg werken, maar voor mij was het vooral belangrijk dát ik kon werken. Ik stond voor veel mogelijkheden open.” Via de gemeente kwam hij in contact met Van Neynsel in ‘s-Hertogenbosch. Daar werkt hij inmiddels als Helpende Plus en combineert hij zijn baan met een BBL-2-opleiding.
“Ik werk vier dagen en ga één dag naar school. Mijn werk bestaat uit het helpen van bewoners met eten, aankleden, verzorgen en begeleiden. Ik werk vooral met mensen met dementie. Geen dag is hetzelfde.” Juist het contact met bewoners geeft hem veel voldoening. “Soms zijn mensen verdrietig, boos of angstig. Als ik hen weer een goed gevoel kan geven of een glimlach kan bezorgen, dan ga ik zelf ook blij naar huis. Dan weet ik dat ik iets goeds heb gedaan.” Ook de werksfeer ervaart hij als bijzonder prettig. “Mijn collega’s zijn vriendelijk en behulpzaam. Ik voelde me nooit een vreemde. Het voelde al snel als thuis.”
Een bijzondere vriendschap
Naast zijn werk zet Syldys zich vrijwillig in bij Visio De Vlasborch. Daar ontstond een bijzondere vriendschap met een 82-jarige bewoonster met een visuele beperking. Hij wandelt met haar en helpt haar af en toe met boodschappen. “We praten veel en hebben een mooie band opgebouwd. Ik vind het fijn dat ik hier weer iets voor anderen kan betekenen.”
‘Als je vooruit blijft kijken, kun je iets moois opbouwen’
Blijven leren en vooruitkijken
De Nederlandse taal blijft voor Syldys de grootste uitdaging. “In de zorg is communicatie ontzettend belangrijk”, vervolgt hij. “Daarom blijf ik iedere dag oefenen. Eerst wil ik mijn opleiding afronden en daarna verder kijken. Misschien werk ik ooit weer in een ziekenhuis.” Drie jaar geleden stond hij zelf aan het begin van een nieuw leven. Wat hij andere statushouders wil meegeven? “Durf te dromen en sta open voor nieuwe mogelijkheden. Misschien loopt het anders dan je had gedacht, maar als je vooruit blijft kijken, kun je iets moois opbouwen. Dat wens ik andere statushouders ook toe.”
Wanneer hem wordt gevraagd waar hij het meest trots op is, hoeft hij niet lang na te denken. “Mijn vrouw”, zegt hij zonder enige aarzeling. “Zij steunt mij iedere dag. Zonder haar had ik dit niet gekund. En natuurlijk ben ik trots op mijn kinderen. Mijn gezin is het allerbelangrijkste.” Na een werkdag stapt Syldys op zijn fiets om huiswaarts te keren richting Vught. Door de Bossche Broek fietst hij naar huis, genietend van de rust en omgeving. “Soms zing ik een liedje in mijn hoofd”, zegt hij lachend. “Dan denk ik: we hebben hier een mooi nieuw leven opgebouwd.”